ಧೈರ್ಯದ ಮಡಕೆಗಾರ

ನಿಲ್ಲದ ಸೋರಿಕೆ

ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಗುಡುಗು, ಮಿಂಚು, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದವು. ಆ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹುಲಿ ಮುದುಕಿ ಎಲ್ಲಮ್ಮನ ಗುಡಿಸಲಿನ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು.

ಎಲ್ಲಮ್ಮ ಬಡವಳು. ಗುಡಿಸಲು ಕುಸಿದು ಬೀಳುವಂತಿತ್ತು. ಛಾವಣಿಯಿಂದ ಟಪ್ ಟಪ್ ಎಂದು ನೀರು ಜಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕಡೆ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ. ಅವಳು ಇತ್ತಿಂದ ಅತ್ತ ಓಡಾಡಿ, ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನೂ ಮಡಕೆಗಳನ್ನೂ ಸೋರುವ ಜಾಗದಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು.

“ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟು ತೊಂದರೆ! ಛಾವಣಿ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಆನೆ ಒಳಗೆ ಬಂದರೂ, ಸಿಂಹ ಬಂದರೂ, ಹುಲಿ ಬಂದರೂ, ಅವು ನನಗೆ ಇದರ ಅರ್ಧದಷ್ಟೂ ಹೆದರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನಿಲ್ಲದ ಸೋರಿಕೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವಳು ತನಗೆ ತಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. ಆಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಎಳೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.

ಗೋಡೆಯ ಹೊರಗಿದ್ದ ಹುಲಿಗೆ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿತು. “ನಿಲ್ಲದ ಸೋರಿಕೆ ಎಂದರೇನು? ಆನೆಗಿಂತ, ಸಿಂಹಕ್ಕಿಂತ, ಹುಲಿಗಿಂತ ಭಯಂಕರವಾದ ಯಾವುದೋ ಜೀವಿಯೇ ಇರಬೇಕು,” ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು. ಒಳಗೆ ಹಾಸಿಗೆ ಎಳೆಯುವ ಗಟ್ಟಿ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. “ಎಂತಹ ಶಬ್ದ! ಇದೇ ಆ ನಿಲ್ಲದ ಸೋರಿಕೆಯಾಗಿರಬೇಕು,” ಎಂದು ಹುಲಿ ಹೆದರಿಕೊಂಡಿತು.

ಕತ್ತೆಯ ಬದಲು ಹುಲಿ

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಡಕೆಗಾರ ತಿಮ್ಮ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕತ್ತೆ ಊರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಅವನು ಈ ಚಳಿ ರಾತ್ರಿ ಹೊರಟಿದ್ದ. ಕಳ್ಳು ಕುಡಿದಿದ್ದ. ತಾಳೆ ಮರದ ರಸದ ಪಾನ, ಬೇಕಾದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು. ನಡಿಗೆ ತೂರಾಡಿತು. ಕಣ್ಣು ಮಂಜಾಯಿತು.

ಮಿಂಚೊಂದು ಹೊಳೆದಾಗ ಗುಡಿಸಲಿನ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿ ಮಲಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ತಿಮ್ಮನಿಗೆ ಅದು ತನ್ನ ಕತ್ತೆಯೇ ಎನಿಸಿತು. ಅವನು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅದರ ಒಂದು ಕಿವಿ ಹಿಡಿದ. ಕತ್ತೆಯೆಂದು ನಂಬಿ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊಡೆದ, ಒದೆದ, ಬೈದ.

“ಎಲಾ, ಹೀಗೆಯಾ ನನ್ನ ಸೇವೆ? ಇಷ್ಟು ಸುರಿಮಳೆಯಲ್ಲಿ, ಇಷ್ಟು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕರೆತರಲು ನಾನು ಹೊರಬಂದೆ. ಈಗಲೇ ಎದ್ದೇಳು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲುಬು ಮುರಿಯುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಅವನು ಕೂಗಿದ. ಆ ಕುಡಿತದ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆದ.

ಹುಲಿಗೆ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಅದು ಭಯಪಟ್ಟಿತು. “ಇವನೇ ಆ ನಿಲ್ಲದ ಸೋರಿಕೆ! ಮುದುಕಿ ಆನೆಗಿಂತ, ಸಿಂಹಕ್ಕಿಂತ, ಹುಲಿಗಿಂತ ಇದಕ್ಕೆ ಹೆದರಿದ್ದು ಸರಿ. ಇವನ ಹೊಡೆತ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ!” ಎಂದು ಅದು ತನ್ನೊಳಗೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತು.

ತಿಮ್ಮ ಹುಲಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಅದರ ಬೆನ್ನೇರಿದ. ಕತ್ತೆಯ ಮೇಲಿದ್ದೇನೆಂದು ನಂಬಿ, ದಾರಿಯೆಲ್ಲ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಒದೆಯುತ್ತ ಮನೆಗೆ ತರಿಸಿಕೊಂಡ. ಮನೆ ಮುಂದೆ ಕತ್ತೆ ಕಟ್ಟುವ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಅದರ ಮುಂಗಾಲುಗಳನ್ನೂ ತಲೆಯನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಕಟ್ಟಿದ. ಆಮೇಲೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದ.

ಕಂಬದ ಬಳಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿಮ್ಮನ ಹೆಂಡತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಳು. ಕತ್ತೆಯ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹುಲಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆ! ಅವಳು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಗಂಡನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದಳು. “ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ತಂದ ಪ್ರಾಣಿ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತೇ?”

“ಗೊತ್ತು. ಕತ್ತೆ,” ಎಂದ ತಿಮ್ಮ.

“ಹಾಗಾದರೆ ಬಂದು ನೋಡು,” ಎಂದಳು ಲಕ್ಷ್ಮಿ. ಕಂಬದ ಬಳಿ ನಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಹುಲಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು. ತಿಮ್ಮನಿಗೂ ಅವಳಷ್ಟೇ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಹುಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಅವನು ತಲೆಯಿಂದ ಕಾಲಿನವರೆಗೆ ಮೈ ತಡವಿ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹುಲಿ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕಟ್ಟಿದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು.

ಸುದ್ದಿ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬಿತು. ಜನ ಬಂದು ತಿಮ್ಮನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದರು. ಒಬ್ಬನೇ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆಯುಧವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಹುಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಂಬಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದನೆಂದು. ಅವರಿಗೆ ಅದು ಅದ್ಭುತವಾಯಿತು. ಊರಿನವರು ಒಂದು ತಂಡವನ್ನು ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಅರಸನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು.

ಪತ್ರ ಓದಿ ಅರಸನೂ ಬೆರಗಾದ. ಕುದುರೆ, ಸೇವಕರೊಂದಿಗೆ ತಾನೇ ಬಂದು ನೋಡಿದ. ಆ ಹುಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಸುತ್ತಣ ದೇಶವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅರಸ ತಿಮ್ಮನಿಗೆ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ, ಭೂಮಿ ಕೊಟ್ಟ, ಒಂದು ಬಾವಿ ತುಂಬುವಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಟ್ಟ. ಅರಮನೆಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟ. ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಪಡೆಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟ.

ರಾತ್ರಿ ಕಟ್ಟಿದ ಸವಾರಿ

ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲಿ ನೆರೆಯ ಅರಸ ಸುದ್ದಿ ಕಳುಹಿಸಿದ. ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರ ಅರಸರ ನಡುವೆ ಜಗಳ ಇತ್ತು. ಈಗಲೇ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದ. ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಸೈನ್ಯ ಗಡಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಧಾಳಿ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧ. ಅರಸ ತನ್ನ ಸೇನಾಪತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದ. “ಯಾರು ಸೈನ್ಯ ನಡೆಸಿ ಶತ್ರುವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತೀರಿ?” ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿದರು, “ದೇಶ ಈ ಆಪತ್ತಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಿಲ್ಲ. ಗೆಲುವು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಹೊಣೆ ನಮಗೆ ಬೇಡ.”

ಅರಸನಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಕೆಲವರು ಹೇಳಿದರು, “ಹುಲಿ ಹಿಡಿದ ಮಡಕೆಗಾರನಿಗೆ ನೀವು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಕುದುರೆಪಡೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಅವನನ್ನೇ ಸೇನಾಪತಿ ಮಾಡಿ. ಹುಲಿಯನ್ನು ಕಂಬಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದವನಿಗಿಂತ ಧೈರ್ಯವಂತ, ಜಾಣ ಯಾರು?” ಅರಸ ತಿಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದ, “ರಾಜ್ಯದ ಬಲವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸು.” “ಆಗಲಿ,” ಎಂದ ತಿಮ್ಮ. “ಸೈನ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಮುನ್ನ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಹೋಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಎಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ, ಎಷ್ಟು ಜನ, ಎಷ್ಟು ಬಲ.” ಅರಸ ಒಪ್ಪಿದ. ಈ ಪರಿವೀಕ್ಷಣೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಡುವು ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಹೇಳಿದ, “ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಕುದುರೆ ಏರಿಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಿಬಿರ ನೋಡಲು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಾಧುವಾದ ಪುಟ್ಟ ಕುದುರೆ ಹುಡುಕಿಕೊಡು.” ಅವನು ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನವೇ ಅರಸ ಒಂದು ಅಂದವಾದ, ಮೈತುಂಬ ಶಕ್ತಿ ತುಳುಕುವ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ. ಜೀನಿನ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಅಲಂಕಾರ. ತಿಮ್ಮನ ಕೈಕಾಲು ನಡುಗಿದವು. ಏರಿದರೂ ಕೂಡಲೇ ಬೀಳುತ್ತೇನೆ ಎನಿಸಿತು. ಅರಸನ ಕಾಣಿಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ವಂದನೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ. “ಸಾಧು ಕುದುರೆ ಈಗ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಏರಲಿ?” ಎಂದ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಹೆದರಬೇಡ. ನೀನು ಏರು. ಬೀಳದಂತೆ ನಾನು ಗಟ್ಟಿ ಹಗ್ಗದಿಂದ ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ. ರಾತ್ರಿ ಹೊರಟರೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.” ರಾತ್ರಿ ಅವಳು ಕುದುರೆಯನ್ನು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಂದಳು. “ಈ ಜೀನು ತುಂಬ ಎತ್ತರ. ನಾನು ಏರಲೇ ಆರೆ,” ಎಂದ ತಿಮ್ಮ. “ಜಿಗಿ,” ಎಂದಳು ಅವಳು. ಅವನು ಜಿಗಿದ. ಬಿದ್ದ. “ಜಿಗಿಯುವಾಗ ಯಾವ ಕಡೆ ತಿರುಗಬೇಕು ಮರೆತೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ.” “ಮುಖ ಕುದುರೆಯ ತಲೆಯ ಕಡೆ ಇರಬೇಕು,” ಎಂದಳು ಲಕ್ಷ್ಮಿ. ಅವನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಜಿಗಿದ. ಮುಖವೋ ಬಾಲದ ಕಡೆ! ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವನನ್ನು ಇಳಿಸಿ, “ಜಿಗಿಯದೆ ಏರು,” ಎಂದಳು. ಎಡ ಕಾಲು ರಿಕಾಬಿನಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು. ಬಲ ಕಾಲು ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ನೆನಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳೇ ಅದನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ರಿಕಾಬಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದಳು. ಕುದುರೆ ತಾಜಾ. ನಿಂತಿರಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ. ತಿಮ್ಮ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಸಲ ಬಿದ್ದ.

ಸವಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವನು ಕೂಗಿದ, “ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಬೇಗ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಕೆಳಗೆ ಜಿಗಿದೇಬಿಡುತ್ತೇನೆ.” ಅವಳು ದಪ್ಪ ಹಗ್ಗ ತಂದಳು. ಕಾಲುಗಳನ್ನು ರಿಕಾಬಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಳು. ಎರಡು ರಿಕಾಬುಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕಟ್ಟಿದಳು. ಸೊಂಟಕ್ಕೂ ಕತ್ತಿಗೂ ಹಗ್ಗ ಹಾಕಿ, ಕುದುರೆಯ ಮೈಗೆ, ಕತ್ತಿಗೆ, ಬಾಲಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದಳು.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಲದ ಗಿಡ

ಕುದುರೆಗೆ ಬೆನ್ನ ಮೇಲಿನ ಹಗ್ಗಗಳು ಸೋಜಿಗವಾದವು. ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರ ಜೀವಿ ಕುಳಿತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಅದು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಏರಿತು, ಒದೆಯಿತು, ನೆಗೆಯಿತು, ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಓಡಿತು. “ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಮರೆತೆ!” ಎಂದು ತಿಮ್ಮ ಕೂಗಿದ. “ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಕೇಸರವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೋ,” ಎಂದಳು ಅವಳು. ಅವನು ಕೇಸರವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದ. ಕುದುರೆ ಬೇಲಿ, ಹಳ್ಳ, ನದಿ, ಬಯಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಟಿತು. ಶತ್ರುಗಳ ಶಿಬಿರ ಕಾಣಿಸಿತು. “ಇವರು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು,” ಎಂದು ಅವನು ಹೆದರಿದ.

ಹಗ್ಗ ಕಿತ್ತು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ದಾರಿಯ ಎಳೆಯ ಆಲದ ಗಿಡವನ್ನು ಎಳೆದು ಹಿಡಿದ. ಕುದುರೆ ಜೋರಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಣ್ಣು ಸಡಿಲ. ಗಿಡ ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಬಂತು. ಅವನು ಆ ಗಿಡವನ್ನೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓಡಿದ.

ಶಿಬಿರದ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಸುದ್ದಿ ಇತ್ತು. ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸೈನ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು. ತಿಮ್ಮನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಅವರು ಕೂಗಿದರು, “ನೋಡಿ, ದೈತ್ಯನಂತಹ ಮನುಷ್ಯ! ಬಲಿಷ್ಠ ಕುದುರೆ! ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮರಗಳನ್ನೇ ಕೀಳುತ್ತ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇವನು ಮುಂಚೂಣಿ. ಹಿಂದೆ ಸೈನ್ಯವೇ ಇರಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಇವನಂತಿದ್ದರೆ ನಾವು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.” ಅರಸನ ಬಳಿ ಮಾತು ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯಿತು. “ಶತ್ರುಗಳೆಲ್ಲ ದೈತ್ಯರು. ಬಲಿಷ್ಠ ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮರಗಳನ್ನೇ ಕೀಳುತ್ತ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹವರನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.”

ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು, “ನಿಜ, ನಿಜ! ಓಡಿ!” ಎಂದರು. ಓಡುವ ಮುನ್ನ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅರಸನಿಂದ ಪತ್ರ ಬರೆಸಿದರು. ಧಾಳಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಶಾಂತಿ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು. ಅರಸ ಸಹಿ ಹಾಕಿ ತನ್ನ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತಿದ. ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡದವರೂ ಓಡಿದರು. ಉಳಿದವರು ಓಡಿದ್ದರಿಂದಲೋ, ಒಬ್ಬರೇ ಉಳಿಯಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದಲೋ. ಶಿಬಿರ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು.

ಜನ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ತಿಮ್ಮನ ಕುದುರೆ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಲದ ಗಿಡವಿತ್ತು. ಹಗ್ಗಗಳು ಕಿತ್ತವು. ಅವನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ. ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿತು. ಕುದುರೆ ಇನ್ನು ಓಡಲಾರದಷ್ಟು ದಣಿದು ನಿಂತಿತು. ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಮೈಮೇಲೆ ಗಾಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಸ್ತ್ರ, ಬಟ್ಟೆ, ಕುದುರೆಯ ಅಲಂಕಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿವೆ. ಮುಖ್ಯ ಗುಡಾರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅರಸನಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಧಾಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆವು, ಶಾಂತಿ ಮಾಡೋಣ ಎಂದಿತ್ತು.

ನಡೆದು ಬಂದ ಗೌರವ

ತಿಮ್ಮ ಪತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ. ಕುದುರೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಏರಲು ಹೆದರಿ, ಹಗ್ಗ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದ. ಓಡಿ ಬಂದ ದಾರಿ ಸುತ್ತಿನದು. ನೇರ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಇತ್ತು. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಅವನು ಮನೆ ತಲುಪಿದ. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸಡಗರದಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದಳು.

“ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಲೋಕವನ್ನೇ ಸುತ್ತಿ ಬಂದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಅದ್ಭುತ, ಎಷ್ಟೋ ಭಯಂಕರ ಸಾಹಸಗಳಾದವು. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಈಗ ಬಿಡು. ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ಈ ಕೂಡಲೇ ಅರಸನಿಗೆ ಕಳುಹಿಸು. ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಕುದುರೆಯನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸು. ಕುದುರೆ ಎಷ್ಟು ದಣಿದಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ನಾನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಹೋದೆ ಎಂದು ಅರಸ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮುಂಚೆಯೇ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅರಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೆ ಇದನ್ನು ಏರಿ ಹೋಗಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏರಿದರೆ ಬೀಳುವುದು ಖಂಡಿತ,” ಎಂದ ತಿಮ್ಮ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕುದುರೆಯನ್ನೂ ಪತ್ರವನ್ನೂ ಅರಸನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ರಾತ್ರಿ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಗಂಡ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅರಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಸುದ್ದಿಯನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಿದಳು.

ಮರುದಿನ ತಿಮ್ಮ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆದು ಅರಮನೆಗೆ ಹೋದ. ಜನ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು, “ಈ ಮನುಷ್ಯ ಧೈರ್ಯದಷ್ಟೇ ವಿನಯವೂ ಉಳ್ಳವನು. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಬಂದ ಮೇಲೂ, ಬೇರೆಯವರಂತೆ ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರದೆ, ಸಾದಾವಾಗಿ ನಡೆದು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.” ಅವನು ಕುದುರೆ ಏರಲು ಹೆದರಿ ನಡೆದುದನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅರಸ ತಾನೇ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಬರಮಾಡಿದ. ಎರಡು ದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಯಿತು. ತಿಮ್ಮ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮೊದಲಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಎರಡರಷ್ಟು ಪದವಿಯನ್ನೂ ಎರಡರಷ್ಟು ಆಸ್ತಿಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರು. ಅವನು ಉಳಿದ ಜೀವನವನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಖವಾಗಿ ಕಳೆದ.