ಬೋನಿನ ಹುಲಿ

ದಾರಿಯಲ್ಲೊಂದು ಬೋನು

ರಾಮಣ್ಣ ಎಂಬ ದಾರಿಹೋಕ ಊರಿನಿಂದ ಊರಿಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ದಾರಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಬೋನು ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹುಲಿ! ಊರಿನವರು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೋನಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದರು.

ಹುಲಿ ಕೂಗಿತು, “ಅಣ್ಣಾ, ಅಣ್ಣಾ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು. ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದೇ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆ. ನೀರು ಕುಡಿದು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.”

“ಬೇಡಪ್ಪ. ಹೊರಗೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನೇ ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತೀಯ,” ಎಂದ ರಾಮಣ್ಣ.

“ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ, ದಯಾಳುವೇ! ಸತ್ಯವಾಗಿಯೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಅಷ್ಟು ಕೃತಘ್ನನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀರು ಕುಡಿದು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು ಹುಲಿ.

ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು

ರಾಮಣ್ಣನಿಗೆ ಕರುಣೆ ಬಂತು. ಅವನು ಬೋನಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ.

ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಹುಲಿ ಹೊರಗೆ ಹಾರಿತು. “ಈಗ ಮೊದಲು ನಿನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ. ನೀರು ಆಮೇಲೆ!” ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿತು.

ರಾಮಣ್ಣ ಗಾಬರಿಯಾದ. ಆದರೂ ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ, “ಅವಸರ ಬೇಡ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆರು ಮಂದಿಯ ತೀರ್ಪು ಕೇಳೋಣ. ಆರೂ ಮಂದಿ ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನ್ಯಾಯ ಎಂದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನು.”

“ಸರಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ,” ಎಂದಿತು ಹುಲಿ.

ಆಲದ ಮರ, ಒಂಟೆ, ಮುದಿ ಎತ್ತು

ಮೊದಲು ಅವರು ಒಂದು ಆಲದ ಮರದ ಬಳಿ ಬಂದರು. ರಾಮಣ್ಣ ನಡೆದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ, “ಆಲದ ಮರವೇ, ನೀನೇ ತೀರ್ಪು ಹೇಳು,” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಮರ ಹೇಳಿತು, “ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನುಷ್ಯರು ನನ್ನ ತಂಪು ನೆರಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಚಂದದ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನೇ ಕಡಿದು ಮುರಿಯುತ್ತಾರೆ, ತಮಗೆ ನೆರಳು ಕೊಟ್ಟ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಚೆಲ್ಲಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಕೃತಘ್ನರು. ಹುಲಿ ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನಲಿ!”

ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ಒಂಟೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. “ನಾನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯಜಮಾನ ನನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನ ಸೇವೆಯಲ್ಲೇ ಶಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮುದಿಯಾದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅತಿ ಭಾರ ಹೇರುತ್ತಾನೆ, ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ, ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಅನ್ಯಾಯಗಾರರು, ಕ್ರೂರಿಗಳು. ಹುಲಿ ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನಲಿ!”

ದಾರಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುದಿ ಎತ್ತು ಮಲಗಿತ್ತು. “ದುಡಿಯುವಷ್ಟು ದಿನ ಯಜಮಾನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೇವು ಹಾಕಿದ. ಮುದಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಮರೆತು, ಸಾಯಲಿ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ. ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಕರುಣೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಹುಲಿ ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನಲಿ!”

ಮರ ಮತ್ತು ಒಂಟೆಯ ತೀರ್ಪು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಹುಲಿ ರಾಮಣ್ಣನ ಮೇಲೆ ಎರಗಲು ಹೊರಟಿತ್ತು. “ಆರು ಮಂದಿಯ ತೀರ್ಪು ಕೇಳುವ ಮಾತಾಗಿದೆ, ತಾಳು,” ಎಂದು ರಾಮಣ್ಣ ಎರಡೂ ಸಲ ತಡೆದಿದ್ದ. ಈಗ ಆರರಲ್ಲಿ ಮೂರು ತೀರ್ಪುಗಳು ರಾಮಣ್ಣನ ವಿರುದ್ಧ ಬಂದವು. ಆದರೂ ಅವನು ಆಸೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

ಹದ್ದು ಮತ್ತು ಮೊಸಳೆ

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಹದ್ದು ಹೇಳಿತು, “ಮನುಷ್ಯರು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಬಾಣ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಬಂಡೆ ಹತ್ತಿ ನನ್ನ ಮರಿಗಳನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಈ ಭೂಮಿಗೇ ಪೀಡಕರು. ಹುಲಿ ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನಲಿ!”

ಆಗ ಹುಲಿ ಗರ್ಜಿಸಿತು. “ಎಲ್ಲರ ತೀರ್ಪೂ ನಿನ್ನ ವಿರುದ್ಧವೇ!”

“ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳು. ಇನ್ನಿಬ್ಬರನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು,” ಎಂದ ರಾಮಣ್ಣ.

ನದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಸಳೆ ಹೇಳಿತು, “ನಾನು ನೀರಿನಿಂದ ಮೂಗು ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿದರೆ ಸಾಕು, ಮನುಷ್ಯರು ನನ್ನನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕೊಲ್ಲಲು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಇರುವವರೆಗೆ ನಮಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ. ಹುಲಿ ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನಲಿ!”

ರಾಮಣ್ಣನಿಗೆ ತಾನು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಆದರೂ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕೈಮುಗಿದು, “ಆರನೆಯವರನ್ನೂ ಕೇಳುವವರೆಗೆ ತಾಳು,” ಎಂದು ಹುಲಿಯನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡ.

ನರಿ ಮಾವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ನರಿ ಎದುರಾಯಿತು. “ನರಿ ಮಾವ, ನರಿ ಮಾವ, ನೀನೇ ತೀರ್ಪು ಹೇಳು,” ಎಂದು ರಾಮಣ್ಣ ನಡೆದುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ.

ನರಿ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. “ಜಗಳ ಶುರುವಾದಾಗ ನೀವು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಇದ್ದಿರಿ ಎಂದು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡದೆ ಯಾರು ಸರಿ, ಯಾರು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಜಾಗ ತೋರಿಸಿ.”

ಮೂವರೂ ಬೋನಿನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು. “ರಾಮಣ್ಣ, ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ?” “ಇಲ್ಲೇ, ಬೋನಿನ ಪಕ್ಕ.” “ಸರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲೇನಾ?” “ಸರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲೇ.” “ಆಗ ಹುಲಿ ಎಲ್ಲಿತ್ತು?” “ಬೋನಿನ ಒಳಗೆ,” ಎಂದಿತು ಹುಲಿ.

“ಅಂದರೆ? ನೀನು ಬೋನಿನೊಳಗೆ ಹೇಗಿದ್ದೆ? ಯಾವ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ್ದೆ?” ಎಂದು ನರಿ ಕೇಳಿತು.

ಮತ್ತೆ ಬೋನಿನೊಳಗೆ

“ಹೀಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ತಲೆ ಈ ಕಡೆ ಇತ್ತು,” ಎನ್ನುತ್ತ ಹುಲಿ ಬೋನಿನೊಳಗೆ ಹಾರಿತು.

“ಸರಿ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯದೆ ತೀರ್ಪು ಹೇಳಲಾರೆ. ಆಗ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತ್ತೋ, ಮುಚ್ಚಿತ್ತೋ?” ಎಂದು ನರಿ ಕೇಳಿತು. “ಮುಚ್ಚಿತ್ತು, ಚಿಲಕವೂ ಹಾಕಿತ್ತು,” ಎಂದ ರಾಮಣ್ಣ. “ಹಾಗಾದರೆ ಮುಚ್ಚಿ ಚಿಲಕ ಹಾಕು,” ಎಂದಿತು ನರಿ. ರಾಮಣ್ಣ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದ.

ಆಗ ನರಿ ಹೇಳಿತು, “ಎಲೈ ದುಷ್ಟ, ಕೃತಘ್ನ ಹುಲಿಯೇ! ಒಳ್ಳೆಯ ರಾಮಣ್ಣ ನಿನ್ನ ಬೋನಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನೇ ತಿನ್ನುವುದು ನಿನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರವೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಅಲ್ಲೇ ಇರು. ಇನ್ನು ಯಾರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.”

ಆಮೇಲೆ, “ರಾಮಣ್ಣ ಗೆಳೆಯಾ, ನಿನ್ನ ದಾರಿ ಅತ್ತ, ನನ್ನ ದಾರಿ ಇತ್ತ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನರಿ ಓಡಿಹೋಯಿತು. ರಾಮಣ್ಣ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ.